De afgelopen 15 jaar heb ik veel ervaring opgedaan als manager en adviseur. Grotendeels binnen top 50 bedrijven als ING en ABN AMRO. Bij fusies en reorganisaties was ik op mijn best: met veel plezier schoof ik aan in boardrooms, bij directievergaderingen en bij strategie sessies. Interessante maar soms ook ontluisterende tijden, zeker gedurende de crisis en de daarbij behorende broodnodige focus op reputatiemanagement.

Wat ik ervaarde in deze roerige afgelopen 15 jaar is dat er binnen organisaties veel energie verloren gaat als er niet helder gecommuniceerd wordt. Bij communicatie zonder aandacht voor elkaar ontstaat ruis, frustratie en stress. Mensen raken gedemotiveerd, presteren minder, worden moe en futloos en niet zelden eindigt dat in ziekteverzuim, (werk)relaties die verbroken worden, woede en zelfs wanhoop. 

Als afgestudeerd communicatiewetenschapper maar ook met mijn jarenlange ervaring in leiderschap vond ik dat moeilijk om te zien. Ik geloofde er echt in dat wanneer communicatie ‘crisp’ is: helder en transparant, dan ontstaat er begrip, erkenning, snelheid, een heleboel energie. En gaan mensen van presteren naar excelleren. Maar als het zo simpel is waarom gebeurt dat dan niet al lang overal? Ik ging op zoek naar de gouden sleutel.


Mijn zoektocht

In mijn zoektocht stuitte ik al op het Process Communication Model (PCM). PCM is in de Verenigde Staten erg groot en wordt het gebruikt door managementteams bij BMW, Apple, Coca Cola, L’Oreal en AT&T. In Europa is het veelgebruikt in Frankrijk en Engeland, met een zwaartepunt in het onderwijs als tool voor docenten en schooldirecties.  

Nu had ik in mijn loopbaan ontelbare managementinstrumenten voorbij zien komen, en ook zelf veel training en coaching ondergaan. Was PCM dan het model dat ook echt concrete handvatten bood aan managers? Ik liet mijn eigen PCM profiel opmaken en werd verrast: mijn sterke punten, voorkeuren maar ook mijn stressgedrag werden minutieus beschreven. Voor mij een eye-opener: niet alleen had ik een mooie foto van mezelf, nee PCM werd een film. Ik kreeg concrete tools om los te komen van mijn eigen voorkeuren in communicatie en leiderschap. Om zo de ander echt te begrijpen en om aan te sluiten bij de belevingswereld van de ander. Kortom: om te communiceren met de ander zoals de ander wil dat er met hem gecommuniceerd wordt. 

PCM verklaarde voor mij direct waarom ik aan 5% van mijn ontmoetingen, meetings en overleggen een onbevredigd en soms zelfs gefrustreerd gevoel overhield. In die gevallen bleef ik vanuit mijn eigen basis communiceren, voorbijgaand aan wat de ander nodig had om mij te begrijpen, laat staan enthousiast te worden van mijn ideeën. In die gevallen veranderde ik mijn aanpak, en het werkte! Ik was om. En ik ben ervan overtuigd dat dit individuen en teams gaat helpen in hun communicatie, samenwerking, leiderschap, advisering en bij de verkoop van producten of ideeën.